Projekty
Wywiad z olimpijką Márią Jasenčákovą.
Zapraszamy do lektury polsko-słowackiego wywiadu z panią Mária Jasenčákovą – wielokrotną olimpijką, szefową Olimpijskiego Klubu Wysokie Tatry, który jest naszym partnerem słowackim w realizacji mikroprojektu pt. „W blasku olimpijskiego znicza”.
Zdjęcie profilowe:
1. Proszę się przedstawić: imię i nazwisko, rok urodzenia/Predstavte sa, prosím: meno a priezvisko, rok narodenia
Nazywam się Mária Jasenčáková. Urodziłam się w 1957 roku w Spiskiej Sobocie./
Volám sa Mária Jasenčáková. Narodila som sa v roku 1957 v Spišskej Sobote.
2. Na której była Pani olimpiadzie? - nazwa i data/Na ktorej olympiáde ste boli? - názov a dátum
Jako saneczkarka reprezentowałam Czechosłowacje i Słowację na pięciu zimowych igrzyskach olimpijskich: w Lake Placid w 1980, w Sarajewie w 1984, w Albertville w 1992, w Lillehammer w 1994 oraz w Nagano w 1998./
Ako sánkarka som zastupovala Československo a Slovensko na piatich zimných olympijských hrách: v Lake Placide v roku 1980, v Sarajeve v roku 1984, v Albertville v roku 1992, v Lillehammeri v roku 1994 a v Nagane v roku 1998.
3. Jakie ma Pani najważniejsze wspomnienia z olimpiady?/Aké sú Vaše najdôležitejšie spomienky z olympiády?
Wielkim marzeniem każdego sportowca jest reprezentowanie swojej ojczyzny na igrzyskach olimpijskich. W moim przypadku też tak było, zawsze był to dla mnie wielki zaszczyt. To uwieńczenie wieloletnich wysiłków. Udział w olimpiadzie przynosi wiele niezapomnianych przeżyć. Po pierwsze to maksymalna koncentracja na jak najlepszym wyniku. My, saneczkarze, mamy szczęście, że nasze dyscypliny są włączone na początek programu igrzysk, potem mamy możliwość oglądania pozostałych sportów. Wspaniale jest osobiście spotykać w wiosce olimpijskiej najlepszych sportowców we wszystkich dyscyplinach włączonych do programu igrzysk, trzymać kciuki za swoich faworytów i gratulować im wyników. Ciekawe jest także poznawanie życia i mentalności ludzi w kraju, w którym odbywają się igrzyska. Każda olimpiada jest pod jakimś względem inna, wyjątkowa, żadnej nie da się zapomnieć./
Je veľkým snom každého športovca reprezentovať svoju vlasť na olympijských hrách. Tak to bolo aj u mňa a bolo to pre mňa zakaždým veľkou cťou. Je to vyvrcholením dlhoročného úsilia. Účasť na olympijských hrách prináša mnoho nezabudnuteľných zážitkov. V prvom rade je to maximálne sústredenie na dosiahnutie čo najlepšieho výsledku. My, sánkari, máme šťastie, že naše disciplíny sú zaradené na začiatok programu hier a potom máme možnosť sledovať ostatné športy. Je úžasné stretávať osobne v olympijskej dedine špičkových športovcov zo všetkých druhov športu, zaradených do programu hier, fandiť svojim športovcom a osobne im zablahoželať k výsledkom. Zaujímavé je aj spoznávať život a mentalitu ľudí v krajine, v ktorej sa hry konajú. Každá olympiáda je niečím iná, špecifická, na žiadnu sa nedá zabudnúť.
4. Jak potoczyły się Pani losy zawodowe po zakończeniu kariery zawodniczej?/Ako sa vyvíjala Vaša profesionálna kariéra po ukončení účasti na pretekoch?
Po zakończeniu kariery zawodniczej zostałam trenerką saneczkarstwa w klubie z Wysokich Tatr, a także delegatką z ramienia Słowackiego Związku Saneczkarskiego, Słowackiego Komitetu Olimpijskiego i Międzynarodowej Federacji Saneczkarskiej.. Aktualnie jestem również przewodniczącą Olimpijskiego Klubu Wysokie Tatry, który współpracuje z Miejskim Centrum Sportu i Rekreacji w Nowym Targu przy realizacji mikroprojektu pt. „W blasku olimpijskiego znicza”./
Po ukončení kariéry ako pretekárka som bola trénerkou sánkarov v klube z Vysokých Tatier a delegátkou Slovenského zväzu sánkarov, Slovenského olympijského výboru a Medzinárodnej sánkarskej federácie. Aktuálne som tiež predsedkyňou Olympijského klubu Vysoké Tatry, ktorý spolupracuje s Mestským centrom športu a rekreácie v Nowom Targu pri realizácii mikroprojektu s názvom „V žiare olympijskej pochodne“.
Zdj. sport.joj.sk
